✺Baburname

Ismoil Jalvoniy va ba’zi umaro kelib Olim Xonni ko‘rar-lar.

Be-tavaqquf Dehli sori bor ko‘ch tebrarlar.

Indrig‘a yetkanda Sulaymon Shayxzoda ham kelib ko‘rar.

Bularning jam’iyati o‘ttuz-qirq mingga tortar.

Kelib Dehlini qobarlar, urush ham sola olmaslar, qo‘rg‘on eliga tanqis ham bera olmaslar.

Sulton Ibrohim bularning jam’iyatidin ustiga cherik otlanur.

Yovuqroq [kenar:511.m1] xabar topib, bular qo‘rg‘on ustidin qo‘pub muqobalag‘a yururlar.

So‘zni munga qo‘yarlar kim: «Agar kunduz urushsaq, Afg‘on biri-biri nomusdin qochmaslar.

Agar shabixun borsaq, qorong‘u kechada kishi kishini ko‘rmas, boshliq boshig‘a bo‘lurlar», deb olti kuro‘h yerdin shabixun kelurlar.

Iki qatla shabixung‘a kun tushta otlanib iki pos, uch posqacha ot ustida-o‘q turub, ne keyin yonib, ne ilgari yurub so‘zni bir yerga qo‘ya olmay, uchunchisida kechaning bir bahri qola shabixun kela-lar.

Bularning shabixuni chodirg‘a va o‘toqqa o‘t qo‘ymoq emish.

Kelib bir bosh-din o‘t qo‘yub sho‘r solurlar.

Jalol Xon va Jagat va ba’zi umaro kelib Olim Xonni ko‘rarlar.

Sulton Ibrohim o‘z saropardasidin-o‘q bir necha xos xayli bila tebranmas.

Mungacha tong otar.

Olim Xonning bo‘lg‘on kishisi el tolomoqqa va o‘lja olmoqqa mashg‘ul bo‘lurlar.