Chagatay
هم یخشی ایدی قوشچی لیغ نی و یداچی لیغ نی هم بیلور ایدی یام نواحی سیدا ایکا ندا شهردین قالین ایل بازاری و غیر بازاری چیقیب اردو بازاردا بولوب سود و سودا قیلورلار ایدی بیر نماز دیگرده بیکبار غوغای عامی بولوب بو مسلمان لار تمام تالان غه باردی لار چریک ضبطی بو مرتبه دا ایدی کیم فرمان بولدی کیم جمع ایل نینگ جهاتین هیچکیم ساخلامای تمام یاندوره بیرکای لار تنگلاسی بیر بهره بولمایدور ایدی کیم ایپ اوچی اینه سینوغیچه نیمه چریک ایلی دا قالمادی بارچه سینی ایکه لریگه یاندوره بیردی لار آندین کوچوب سمرقند نینگ شرق طرفی خان یورتیغه توشولدی سمرقند دین اوچ کروه بولغای قیرق ایلیک کون بو یورت تا اولتورولدی بو یورت تا ایکاندا نیچه نوبت تاشقاریدین ایچکاریدین کونکوللوگ یگیت لار خیاباندا یخشی لار چاپقولاشتی لار بیر مرتبه خیابان دا ابراهیم بکچیک چاپقولاشتی یوزیکه چاپتی لار موندین سونگ
Turkish
da iyiydi. Doğancılığı ve yadacılığı da bilirdi. Yam çevresinde bulunur-ken şehirden tüccar olsun olmasın kalabalık halk çıkıp Ordu Pazarı’nda kazanç ve ticaret işi yaparlardı. Bir ikindi vakti ansızın genel bir kargaşa çıkıp bu Müslüman-lar bütünüyle yağmalandılar. Ordunun disiplini öyleydi ki bir emir çıkarıldı: Halkın bütün eşyası, kimse hiçbir şey saklamadan, eksiksiz geri verilecekti. Ertesi gün daha bir bahra geçmeden, ordunun adamlarında ip ucundan, iğne kırıntısından bile bir şey kalmadı. Hepsini sahiplerine geri verdiler. Oradan ayrılıp Semerkant’ın doğu tarafındaki Han Yurdu’na konduk. Semerkant’tan üç kürûh kadardır. Kırk elli gün bu konak yerinde kalındı. Buradayken birkaç kez dışarıdan ve içeriden gönüllü yiğitler Hıyaban’da sıkı kılıç çarpışmaları yaptılar. Bir sefer Hıyaban’da İbrahim Begçik çarpıştı. Yüzünü kestiler. Bundan sonra
English
was good too. He also knew falconry and yadachiliq, the art of weather-working. While we were near Yam, large numbers of people, merchants and others, came out of the city and frequented the army bazaar, buying and selling. One afternoon, at prayer time, a sudden general tumult broke out, and these Muslims [these is present in the manuscript but omitted from the inherited text] were all plundered. The army’s discipline was such that an order was given: everyone’s property was to be returned in full, with no one keeping anything back. Next morning, before a single bahra [a division of the day] had passed, not so much as a thread-end or a needle fragment remained in the soldiers’ hands. Everything was restored to its owners. From there we moved to Khan Yurti, east of Samarqand, about three kurohs from the city. We stayed in that camp for forty or fifty days. On several occasions while we were there, volunteer warriors from both outside and inside the city crossed swords vigorously on the Khiyaban avenue. On one occasion, Ibrahim Begchik fought there and was slashed across the face. After that