Chagatay
باوجود کیم کیشی لری ایکی خسرو شاه نینک کیشی سی چه بولماسه بیر یاریم آنچه خود نی سوز جزم رعایت قیلیب خندق دین چیقمادیلار خسرو شاه نینک یخشی یمان اولوغ کیچیک نوکری تورت بیش مینک بولغای ایدی خسرو شاه بو اوتار دنیا بی بقا اوچون و کیتار نوکر بی وفا اوچون مونچه یمانلیق و بدناملیقنی اختیار قیلیب و مونچه ظلم و بیداد قیلماقنی اوزیگه شعار قیلیب مونچه اولوغ ولایتلار آلیب مونچه قالین نوکر و سودر ساخلماق طرحین سالیب بلکه سونکرالار نوکر و چاکری ییکیرمه اوتوز مینککه تارتيب ولایات و پرگناتی اوز پادشاهی و میرزالریدین آرتیب عمریدا قیلغان ایشی اوشبو بولدی اوش مونچه بیله خسرو شاه و توابعی نینک آتی سردارلیققه چیقیب مردانه بولدیلار خندق دین چیقماغانلار قورقاقـ ـلیققه آتیقیب بیدللیق بیله افسانه بولدیلار بدیع الزمان آندین کوچوب
Turkish
adamları Hüsrev Şah’ın adamlarının iki katı olmasa da bir buçuk katı oldukları kuşkusuzken, tedbirli davranmayı seçip hendekten çıkmadılar. Hüsrev Şah’ın iyi kötü, büyük küçük bütün askerleri dört beş bin olmalıydı. Hüsrev Şah bu geçici, kalıcılığı olmayan dünya ve gidecek vefasız askerler uğruna bunca kötülüğü ve kötü şöhreti seçip bunca zulüm ve haksızlığı kendine âdet ederek bunca büyük vilayeti alıp bunca kalabalık asker ve adam beslemenin düzenini kurmuştu; hatta sonraları asker ve hizmetkârı yirmi otuz bine ulaşıp vilayet ve bölgeleri kendi padişahının ve mirzalarınınkinden fazla olmuştu. Ömründe yaptığı iş işte bu oldu. Sırf bununla Hüsrev Şah’ın ve ona bağlı kişilerin adı komutanlıkla anılıp yiğit sayıldılar. Hendekten çıkmayanlar korkak-lıkla ünlenip yüreksizlikleriyle dillere düştüler. Bediüzzaman oradan hareket edip
English
and with a force at least one and a half times Khusrau Shah’s, if not twice as large, they nevertheless exercised caution [the wording at this clause boundary is uncertain] and stayed inside their trench. Khusrau Shah’s men, good or bad, high or low, numbered perhaps four or five thousand. Khusrau Shah, for the sake of this fleeting, impermanent world and faithless retainers who would depart, had chosen such evil and dishonour, made such oppression and injustice his practice, taken so many great provinces and set about maintaining so many troops and followers. Indeed, his soldiers and servants later grew to twenty or thirty thousand, while his provinces and districts exceeded those of his own sovereign and mirzas; yet this was what he achieved in his lifetime. For this alone, Khusrau Shah and his followers gained renown as commanders [name/reputation wording partly supplied in Akgül] and were counted brave. Those who had not left the trench became notorious for cowardice, and their faintheartedness became a byword. Badi‘uzzaman moved on from there