✺Baburname

Mahal ul emas edi kim kishiga taklif-u zo‘riy qiling‘oy. Har kimning himmat-u jur’ati bo‘lsa, mundoq ishlarni o‘zi tilab qilur. Ushbu tariq bila qor tepib yo‘l qilib injuvkan [?] yerdin uch-to‘rt kunda Ko‘tal-i Zarrinning tupiga Xavol Quti degan xavolg‘a kelduk. Ushbu kun g‘arib chapqun bila qor yog‘ar edi, andoq kim barchag‘a o‘lum vahmi bo‘ldi. Ul el tog‘dog‘i g‘or va kovoklarni xavol derlar. Bu xavolg‘a yetkanda chapqun behad tez bo‘ldi. Ushbu xavol qoshida-o‘q tushuldi. Qor ulug‘, yo‘l tegarma [?]; tepilgan, bosilg‘on yo‘l bila ham ot behiyla boradur. Kunlar g‘oyat qisqaliqqa ilgariki kishilar yoruqta xavol ollig‘a keldilar. Namoz-i shom, namoz-i xuftang‘acha el kela qoldi.

Andin so‘ngra turg‘on-turg‘on yerda-o‘q tushti. Ko‘p el otning ustida-o‘q tong etturdi. Xavol torroq ko‘rundi. Men xavolning og‘zida kurak olib qor kurab o‘zumga bir takyanamad o‘rni yer yosadim. Qorni ko‘kusgacha qozdim. Hanuz yerga yetmaydur edi. Bir nima yelga panoh bo‘ldi. Ushanda-o‘q olturdum. Har necha dedilar kim: «Xavolg‘a boring», bormadim. Ko‘ngulga kechti kim barcha el qorda va chapqunda, men issiq uyda va istirohat bila, munda barcha ulus tashvish bila mashaqqatta, men munda uyqu bila farog‘atta, muruvvattin yiroq va hamjihatliqtin qiroq ishtur. Men har tashvish-u mashaqqat bo‘lsa ko‘rayin. Har nechuk el toqat qilib tursa turayin. Bir forsiy masal bor: «Marg bo yoron sur ast». Ush-andoq chapqunda qozg‘on yosog‘on chuqurda olturdum. Namoz-i xuftang‘acha qor