✺Baburname

eka der edim, Habiba Sulton Begimni yenga der edim, so‘zlashib andoq muqarrar qildi kim mening keyinimcha yenga qizini olib Kobulg‘a kelgay. Meni qishlang deb Muhammad Burunduq Beg va Zunnun Beg bi-jidd sa’ylar qiladurlar edi, vale qishloq yeri va qishlamoq asbobini yaxshi somon bermaydurlar edi. Qish bo‘ldi va arodog‘i tog‘larda qorlar yog‘di. Kobul tarafidin hanuz dag‘dag‘a ko‘prak bo‘ldi. Bular ne qishloqliq yer, ne somon beradur, ne somonliq yerda qishloq. Oxir zarurat bo‘ldi. Sarih ayta olmaduk. Qishloq bahonasi bila Haridin Sha’bon oyining yetisida chiqib, Bodg‘is navohisida har yurtta birar kun, ikirar kun tavaqquf qila-qila ko‘ch qilur eduk, to viloyatlarg‘a tahsil va ish-kuch uchun borg‘onlar kelib

qo‘shulg‘oylar. Ul miqdor maks-u dirang bo‘ldi kim Langar-i Mir G‘iyosdin ikki-uch ko‘ch o‘tgach Ramazon oyi ko‘ruldi. Viloyatlarg‘a ish-kuch uchun borg‘on yigit-yalangdin ba’zisi kelib qotildi. Ba’zisi yigirma kun, bir oydin so‘ng Kobulda keldilar. Ba’zisi qolib mirzolarg‘a navkar bo‘ldilar. Bu jumladin bir Saydim Ali Darbon edi. Qolib Badi’uzzamon Mirzog‘a navkar bo‘ldi. Xusrav Shohning navkarlaridin hechkimni ancha rioyat qilmaydur edim. Jahongir-Mirzo G‘aznini tashlab chiqqonda G‘aznini Saydimga berilib edi. O‘zining qayin inisi Do‘st-Angu Shayxni G‘aznig‘a qo‘yub o‘zi cherikka kelib edi. Fil-voqi’ Xusrav Shohning navkarlarining arosida bu ikki kishidin kim Saydim Ali Darbon bila Muhibb Ali Qo‘rchi bo‘lg‘oy, yaxshiroq kishi [yo‘q] edi.