✺Baburname

Mirzo bila Abdurrazzoq Mirzo ul to‘shakda olturdilar. Muhammad Burunduq Beg va Zunnun Beg va Qosim Beg o‘ng yonda Qosim Sulton bila Ibn-i Husayn Mirzodin xayli qo‘yiroq olturdilar. Osh tortildi. Bovujud kim suhbat yo‘q edi, osh tortadurg‘on yerda shira qo‘yub oltun va kumush surohiylarni shira ustiga terdilar. Burunlar bizning ota og‘a Chingiz to‘rasini g‘arib rioyat qilurlar edi. Majlisda va devonda va to‘yda va oshda olturmoqda va qo‘pmoqda xilof-i to‘ra ish qilmaslar edi. Chingiz Xonning to‘rasi nass-i qoti’ emastur kim albatta kishi aning bila amal qilg‘oy. Har kimdin yaxshi qoida qolg‘on bo‘lsa aning bila amal qilmoq kerak. Agar ota yomon ish qilg‘on bo‘lsa yaxshi ish bila

badal qilmoq kerak. Oshtin so‘ng otlanib tushkan yerga keldim. Bizning o‘rdu bila mirzolarning o‘rdusining orasi bir shar’iy bo‘lg‘oy edi. Ikkinchi navbat kelganda Badiuzzamon Mirzo burung‘idek ta’zim qilmadi. Muhammad Burunduq Begga dedurub, men Begga aytturdum kim: «Agarchi yoshim kichiktur, vali to‘ram ulug‘dur. Ota taxtida kim Samarqand bo‘lg‘oy, ikki navbat zarb-i rost olib olturub tur men. Bu xonavoda uchun yot yog‘i bila kim muncha jang-u jadal qilib tur kim men? Deb tur men, «Mening ta’zimimda ta’xir be-vajhdur». Bu so‘z mazkur bo‘lg‘och, chun ma’qul edi, mu’tarif bo‘lub ta’zimni xotirxoh qildilar. Yana bir navbat Badiuzzamon Mirzo qoshig‘a