Chagatay
ایاغی نی یاووتكاب اولتوروپتور میرزا قوپقاندین سونک حضرت خواجه بیوروب تورلارکیم میرزا اولتورغان ییرنی باققایلار بیر سونکاک بار ایکاندور هیچ نیمه رسه اوقوغان ایماس ایدی امی ایدی باوجودکیم شهردا اولغانیب ایدی تورک و ساده ایدی طبع دین بهره سی یوق ایدی عادل کیشی ایدی حضرت خواجه نینک هم ایاغلارى ارادا ایدی اکثر مهمات شرع طریقی بیله فیصل تاپار ایدی عهد و قولیغا راست و [در]ست ایدی هرگز اندین خلافی ظاهر بولمادی شجاعت شعار ایردی اگرچه هیچ انداق بولمادیکیم اوزنینک ایلیکی ایش کا یتمیش ولی دیرلار کیم بعضی معرکه لاردا اندین اثر شجاعت ظاهر بولور ایکاندور اوق نی بسیار یخشی اتار ایردی ایلباسون کا اوقی و تیرکزی اکثر تیکار ایدی قباق نی میدان نینک اول باشی بو باشیدین کیریب اکثر اورار ایردی آخرلار تنبول بولغان لریدا قرغاول و بودنه نی پیازی بیله اتیب کم یازار ایدی قوشچی کیشی ایردی قوش غلبه سالور ایدی یخشی سالور ایردی اولوغ بیک میرزا دین سونک انچه قوشچی پادشاه یوق ایدی اسرو کوپ حیاسی بار ایردی دیرلارکیم خلوت لاردا محرم و ایچکی لریدین
Turkish
ayağını yaklaştırarak oturmuş. Mirza kalktıktan sonra Hazret-i Hoca, Mirza’nın oturduğu yere bakmalarını buyurmuş; orada bir kemik varmış. Hiçbir şey okumamıştı, okuma yazma bilmezdi. Şehirde yetişmiş olmasına rağmen kaba ve sadeydi. Edebî yeteneği yoktu. Adaletli bir kişiydi. Hazret-i Hoca’nın da bu işlerde eli vardı. İşlerin çoğu şeriat yoluyla çözüme bağlanırdı. Ahit ve sözünde doğru ve [sağlam]dı. Ondan bunun aksine bir davranış hiç görülmedi. Yiğitliği ilke edinmişti. Gerçi kendisinin doğrudan işe el koyduğu bir durum hiç olmamıştı; fakat derler ki bazı savaşlarda yiğitlik belirtisi gösterirmiş. Oku çok iyi atardı. Ördeğe oku ve çatallı oku çoğunlukla isabet ederdi. Kabak hedefini, meydanın bir başından öbürüne girerek çoğunlukla vururdu. Sonraları şişmanladığında sülünü ve bıldırcını piyazî [muhtemelen bir ok türü] ile vurur, pek az ıskalardı. Kuşla avcılık yapan biriydi. Çok av kuşu salardı, iyi salardı. Uluğ Bey Mirza’dan sonra onun kadar kuşçu bir padişah yok idi. Pek fazla hayâsı vardı. Derler ki yalnız bulunduğunda bile yakınlarından ve sırdaşlarından
English
he sat with his feet drawn together. After the Mirza rose, the revered Khwaja ordered that they examine where he had sat. There was a bone there. He had studied nothing at all and was illiterate. Though he had grown up in a city, he was rustic and simple. He had no gift for poetry. He was a just man. The revered Khwaja, too, had a hand in affairs; most important matters were settled according to religious law. He was true and [steadfast] to his pledge and word; he was never seen to act otherwise. Courage was his watchword. Yet no occasion had arisen when his own hand was engaged in action [the clause is textually incomplete]; nevertheless, they say that in some encounters he showed signs of courage. He shot arrows very well. His arrows and forked arrows usually struck the duck. He generally hit the gourd target while entering the arena from either end. Later, when he grew stout, he shot pheasants and quail with piyazi [probably arrows, not a hawk], seldom missing. He was a falconer and flew his birds often and well. Since Ulugh Beg Mirza there had been no ruler so skilled in falconry. He was exceptionally modest. They say that even in private, among his confidants and inner attendants,