✺Baburname

Xon dodamg‘a ko‘runush qilib Shoh Begim qoshig‘a kelur edim. O‘z uyumdek bosh yalang, oyoq yalang kirar edim. Oxir mundoq sargardonliqtin va bu nav’ bexonumonliqtin jong‘a yettim. Dedim kim mundoq dushvorliq bila tirilguncha bosh olib ketsam yaxshi. Bu nav’ xorliq va zorliq bila el bilguncha, oyog‘im [?]

yetgancha [?] ketsam yaxshi. Xatoyg‘a bormoqni jazm qilib bosh olib ketmakka azm qildim. Kichikliktin beri Xatoy sorig‘a havasim bor edi, vale saltanat-u aloyiq jihatidin muyassar olmas edi. Saltanat xud bordi. Onam onolarig‘a inilarig‘a qo‘shuldilar. Sayr mavoni’i raf’ bo‘ldi. Ul dag‘dag‘alar daf’ bo‘ldi.

Xoja Abulmakorimning tavassuti bila bu so‘zni orog‘a soldim kim Shayboq Xondek g‘anim paydo bo‘lubtur. Muning zarari Turkka va Mo‘g‘ulg‘a musoviydur. Muning fikrini holiliqta kim ulusni hanuz yaxshi bosmaydur va ko‘p ulg‘oymaydur qilmoq vojibtur, nechuk kim debturlar: Emruz bekush chu mitavon kusht; otash chu baland shud jahon suxt.

Maguzor ki zeh kunad kamonro, dushman chu ba tir mitavon duxt.

Kichik Xon dodam ham yigirma to‘rt yigirma besh yildur kim muloqot qilmaydurlar. Men ham alarni ko‘rgan emas men. Bo‘lo olg‘oymu kim men borsam ham Kichik Xon dodamni ko‘rsam, ham muloqot qilmoqqa vosita-u soiy bo‘lsam? G‘arazim bu edi kim bu bahona bila bu orodin chiqsam, Mo‘g‘uliston-u Turfang‘a borg‘onda xud hech mone’-u dag‘dag‘a qolmas. O‘z jilovim o‘zumning iligida bo‘lur. Bu xayolimdin hech kishi sohibvuquf emas edi. Kishini sohibvuquf ham qilib bo‘lmas edi. Ne jihattin kim onamg‘a xud mumkin emas edi kim mundoq so‘zlarni ayta bo‘lg‘oy.