✺Baburname

cholib, suron solib, g‘avg‘o qilurlar edi. Har necha atrof-u javonibqa elchi-lar va kishilar yiborildi, hech kimdin ko‘mak-u madade yetishmadi. Ul mahalda kim zo‘r-u quvvatimiz bor edi, hech nav’ shikast-u nuqson bo‘lmaydur edi, ko‘mak va madad qilmadilar. Mundoq mahalda xud ne hisob bila madad qilg‘oylar? Bularning umidi bila qoboldorliq qabul qilmoq betaqrib ekandur. Burunqilar deb-turlar kim qo‘rg‘on berkitmaklikka bosh kerak, ikki qo‘l kerak, ikki but kerak. Bosh sardor bo‘lg‘oy, ikki qo‘l ikki tarafdin kelur ko‘mak-u madad bo‘lg‘oy, ikki but qo‘rg‘onning suyi bila zaxirasi bo‘lg‘oy. Biz bu atrof-u javonib-dag‘ilardin ko‘mak-u madad ko‘z tutar biz. Bular xud har qaysi bir o‘zga xayolda.

Sulton Husayn Mirzo dek mardona-u sohib-tajriba podshoh bizga madad qilmay, bizga ko‘ngul ko‘maklar berib elchi yibormay, Shayboq Xong‘a Kamoliddin Husayn Gozurgohiyni muhosara avonida elchilikka yiborib edi. Tanbal Andijondin Beshkent navohisig‘a keldi. Xonni ham Ahmad Beg va jam’i Tanbalning muqobalasig‘a chiqordilar. Laklakon va Turok Chorbog‘i navohisida ro‘baro‘ bo‘ldilar. Urush bo‘lushmay uchrosh-tilar. Sulton Mahmud Xon urush kishisi emas edi. Sipohiyliqdin bisyor ori edi. Tanbal bila o‘tru bo‘lg‘on chog‘, xondin bedilona aqvol-u af’ol zohir bo‘lur. Ahmad Beg turk kishi edi, vale mardona-u davlatxoh edi. G‘arib