✺Baburname

Vaqoyi’-i sana-i sitt va tis’ami’a. Shayboniy Xon ushul xotunning va’dasi bila kelib Bog‘-i Maydong‘a tushti. Tush vaqtida Sulton Ali Mirzo beg-u begotka, yigit yelang-ga hech kimga xabar qilmay hech kim bila kengashmay bir necha yovuqidag‘i Kichik Qirim bila Chorroh darvozasidin Bog‘-i Maydong‘a Shayboniy Xon qoshig‘a bordi.

Shayboniy Xon xeyli yaxshi ham ko‘rmadi. Ko‘rushgandin so‘ng quyi yonida o‘lturg‘uzdi. Xoja Yahyo Mirzoning chiqqanini xabar topib iztirobta bo‘ldi.

Hech chora topa olmay Xoja ham chiqti. Shayboniy Xon qo‘pmay-o‘q ko‘rushti. Bir pora shikoyat-omiz so‘zlar aytti. Xoja Yahyo qo‘pg‘anda Shayboniy Xon ta’zim qilib qo‘pti.

Jon Ali Xoja Ali Boyning o‘g‘li Ribot-i Xojada edi. Mirzosining chiqqan xabarini eshitib ul ham Shayboniy Xon qoshig‘a keldi. Bu bidavlat xotun chun noqis-aql erdi, erga tegmak tegar havosi bila o‘g‘lining xon-u monin barbod berdi. Shayboniy Xon bir zarra parvo ham qilmadi, balki g‘uma g‘uncha-chicha ham ko‘zga ilmadi. Sulton Ali Mirzo ham o‘z ishiga hayron, chiqqanidin bihadd pushaymon edi. Ba’zi yovuqlari kayfiyatni anglab Mirzoni olib qochmoq xayol qildilar. Sulton Ali Mirzo rizo bo‘lmadi. Chun ajal yetib edi, qutulmadi.